Schronisko na Turbaczu

Pierwsze schronisko na Turbaczu zbudowane zostało przed pcnad pięćdziesięciu laty na polanie Wisielakówka przez Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego "Gorce" w Nowym Targu. Uroczystego otwarcia obiektu dokonano 13 października 1925, a dwa lata później schronisko nazwano imieniem Władysława Orkana. Podpalone przez, kłusowników, schronisko to spłonęło doszczętnie w nocy z 16 na 17 listopada 1933. Już w następnym roku podjęto budowę drugiego schroniska, tym razem na polanie Wolnicy (przedłużenie Hali Długiej). Nowy budynek nie został całkowicie wykończony do roku 1939. W czasie wojny schronisko było czynne, służyło także jako punkt kontaktowy na szlaku kurierskim polskiego ruchu oporu, mieli tu również swoją bazę partyzanci. Schronisko to nie doczekało końca wojny - spłonęło 12 listopada 1943 podczas walki partyzantów z okrążającymi ich oddziałami wojsk hitlerowskich.
Po wojnie, w 1953 r., wykorzystując fundamenty i mury poprzedniego budynku, zaczęto wznosić trzecie z kolei schronisko, według projektu inż. Anny Górskiej. Prace te trwały pięć lat. W dniu 22 października 1957, w czasie zlotu pracowników schronisk i biur Krakowskiego Okręgu Zarządu Urządzeń Turystycznych, nadano schronisku imię Władysława Orkana. Obiekt nie był jeszcze czynny przez następne osiem miesięcy, w czasie których wyposażono go w najpotrzebniejsze urządzenia. Otwarcie schroniska nastąpiło 22 lipca 1958 i odtąd służy ono turystom bez przerwy.